ขอนแก่น
หอพักขอนแก่นหอพักขอนแก่นรับผลิตสปอตหอพักขอนแก่น

ผู้เขียน หัวข้อ: พิษพยาบาท  (อ่าน 132 ครั้ง)

ออฟไลน์ khonkaen

  • Administrator
  • Full Member
  • *****
  • กระทู้: 215
    • ดูรายละเอียด
พิษพยาบาท
« เมื่อ: กุมภาพันธ์ 21, 2017, 02:42:12 PM »
พิษพยาบาท

วศิน สามเสน เล่าประสบการณ์ขนหัวลุกเมื่อเลี้ยงแมงมุมยักษ์

ผมฝันเห็นแมงมุมยักษ์ทารันทูร่าสีดำ ขนยาวยุ่บยั่บ กำลังหมอบนิ่งอยู่บนหน้าอกผม ส่วนผมก็มองดูมันด้วยความประหลาดใจ...ไม่ได้คิดหวาดกลัว หรือตกอกตกใจแม้แต่นิดเดียว! ก็ผมเป็นคนเลี้ยงมันเองตั้งแต่ยังตัวเล็กๆ นี่นา จะไปกลัวมันทำไม

น่าแปลกใจนิดหน่อย ที่เห็นในฝันน่ะมันโตขนาดฝ่ามือกางๆ เห็นจะได้ ทั้งที่ตัวจริงๆ ผมเลี้ยงมันไว้ในลังพลาสติกหลังตู้เย็นชั้นล่างน่ะ ตัวมันเล็กกว่านี้เกือบครึ่งแน่ะ

ว่าแต่มันมาเข้าฝันผมเพราะอะไร?

ความฝันนี่แปลกนะครับ บางทีเราก็รู้ว่ากำลังตกอยู่ในความฝัน เหมือนอย่างตอนนี้แหละ...ผมผงกหัวขึ้นจากหมอนนิดหน่อย มองสบตามันแล้วถามว่า ไอ้ขนปุยมาหาข้าทำไม? หิวจัดละซี...ใช่มั้ย? ผมดับไฟนอนครับ แต่ในฝันเห็นมันชัดเจน...แสงมาจากไหน? อันนี้ไม่รู้

คำตอบคือน้ำตาเอ่อคลอ ก่อนจะไหลพรากลงมาเหมือนน้ำตาเด็กๆ ที่กำลังเจ็บปวดสาหัส มันยกขาขึ้นเช็ดน้ำตาเหมือนปูแสมที่เขาดองเกลือ...แต่น้ำตาไอ้ขนปุยมันหยดลงบนอกผมจนอุ่นวาบ...ขณะนั้นคล้ายกับกาลเวลาจะหยุดนิ่งลงโดยสิ้นเชิง!

ผมกำลังเรียนม.6 อยู่ที่สามเสนฯ นี่เอง ซื้อแมงมุมขนปุยพันธุ์ทารันทูร่า มาจากตลาดนัดซันเดย์ได้หลายเดือนแล้ว ขนาดตอนนั้นมันไม่โตเท่าไหร่ แต่ตัวสีดำเหมือนถ่านกับแข้งขาที่มีขนปุกปุย แม่ผมเห็นเข้าถึงกับร้องกรี๊ด...ต้องปลอบอกปลอบใจแทบแย่ กว่าแม่จะทำใจได้ ยอมให้ผมเลี้ยงแมงมุมยักษ์

"เขาว่ามันมีพิษถึงกับกัดตายไม่ใช่รึ?" แม่ทำหน้าแสยง ท่าทางขนลุกขนพองไม่หาย "เดี๋ยวโดนมันกัดจะทำยังไง?"

"โธ่! เราเลี้ยงเป็นซะอย่างก็ไม่เป็นไรหรอกแม่" ผมชักแม่น้ำทั้งห้าให้แม่สบายใจ "เขาเลี้ยงแมงป่อง เลี้ยงงูเป็นฝูง ลงไปนอนอยู่กรงเดียวกับมันก็มี แต่เขาก็ไม่โดนกัด ฝรั่งน่ะถึงกับลงไปอยู่กับปลาปิรันญาด้วยซ้ำ...ใครกลัวก็อย่าไปยุ่งกับมันละกัน"

ไม่ช้าแม่ผมก็ค่อยๆ ชินกับไอ้ปุกปุยไปเอง!

มันไม่กินสัตว์ตาย ผมต้องไปซื้อจิ้งหรีดตัวเล็กๆ ที่เขาใส่กระดาษแข็งรองไข่ขาย แผงละ 20 - 25 บาท มีเป็นสิบเป็นร้อยตัวเลยนะครับ ถึงเวลาก็ให้มันเป็นอาหารไอ้ปุกปุย โดยหย่อนลงไปทีละ 4-5 ตัว จิ้งหรีดก็อยู่กับแมงมุมอย่างสบายอารมณ์...ตราบเท่าที่เจ้าแมงมุมยังไม่ค่อยหิว

แต่ถ้ามันหิวเมื่อไหร่ จิ้งหรีดจะตกเป็นเหยื่ออย่างแทบไม่รู้ตัว!

ไอ้ปุกปุยลอกคราบทีก็โตที! ตอนนั้นมันจะอ่อนแอ ปวกเปียก เนื้ออ่อนๆ ไร้ขนเหมือนเด็กแดงๆ ที่ช่วยตัวเองไม่ได้ ต้องเอาจิ้งหรีดออกให้หมด...เดี๋ยวนักล่าจะกลายเป็นเหยื่อซะเอง!

ผมไปตลาดนัดซันเดย์บ่อยๆ เห็นแมงมุมแปลกๆ สองชนิด สีดำสนิทแต่เข่าแดง เขาเรียกพันธุ์ "Red Knee" ตรงตัวเลย อีกชนิดเป็นสีชมพูระเรื่อ สวยสะดุดตา พันธุ์ "Rosy" ที่ดึงดูดใจสุดๆ คือมันตัวเล็กจิ๋วขนาดเหรียญสิบบาทได้ ถามราคาตัวละ 200  บาท ผมเลยซื้อมาอย่างละตัว

"เข่าแดง" กับ "ทองคำ" นี่อยู่รวมกล่องกันได้ ขืนเอาใส่กล่องกับแมงมุมยักษ์มีหวังโดนไอ้ปุกปุยขย้ำกินหมด...มันชอบหม่ำจิ้งหรีดตัวน้อยๆ เหมือนกันครับ

บอกตรงๆ ว่าตอนผมหย่อนเหยื่อลงไปทีไร อดนึกสงสารมันไม่ได้ทุกที...เพราะรู้ว่าอีกไม่ช้ามันจะต้องตาย กลายเป็นอาหารมื้อเด็ด...ต้องตัดใจว่าสัตว์เล็กย่อมเป็นเหยื่อสัตว์ใหญ่! เมื่อถึงเวลานั้น แมงมุมจะรออย่างเงียบกริบ จ้องจิ้งหรีดที่กำลังเพลินอยู่กับการทำความสะอาดหนวดตัวเอง

จากนั้นขาของแมงมุมก็จะตวัด...กอดเอาจิ้งหรีดเข้ามาฝังเขี้ยวดูดกิน!

แมงมุมทารันทูร่าลอกคราบหลายครั้ง จนกระทั่งตัวใหญ่เกือบเท่าฝ่ามือทันตาเห็น...วันๆ จะหมอบนิ่งอยู่กับพื้นมอสอ่อนนุ่ม ดูสงบเสงี่ยม เยือกเย็นอยู่ในกล่องมืดสลัว...ดูๆ แล้วนึกถึงเสือจำศีลทุกทีเลยครับ แต่ถ้าผมหย่อนมือลงไปมันจะยอมให้ผมช้อนมันขึ้นมาเล่น

เห็นเงียบๆ เฉยๆ ยังงั้นเถอะ หย่อนจิ้งหรีดลงไปมันจะจ้องอย่างน่าขนลุก จิ้งหรีดเองนั้นถ้ามันโดนกินเข้าไปสักตัว ไอ้พวกที่เหลือจะรู้ชะตากรรมตัวเอง มันจะกรีดปีกส่งเสียงหวาดกลัว...ส่วนแมงมุมยักษ์น่ะมันเชื่องกับผมมาก บางทีก็ไต่มาบนมือผมเหมือนจะบอกขอบคุณ

พ่อเคยบอกผมว่า...สัตว์ก็คือสัตว์ แต่ยังดีกว่าคนที่ขุนไม่เชื่องตั้งพะเรอ!

...ว่าแต่คืนนี้มันกระแดะมาเข้าฝันผมทำไมล่ะ?

กะพริบตา 2 - 3 ครั้งก็รู้ว่าตื่นขึ้นแล้ว ผมเอื้อมไปกดมือถือดูเวลา...โห! เกือบตีห้าแล้วซี ได้เวลาลุกมาล้างหน้าสีฟัน อาบน้ำแต่งตัว จัดหนังสือลงไปกินข้าวเช้า...บอกแม่ตั้งแต่เมื่อคืนว่าจะกินคัพโจ๊ก...แม่คงชงโอวัลตินกับปิ้งขนมปังทาเนยไว้ให้ด้วยมั้ง?

รู้สึกอุ่นๆ ที่หน้าอก อ้อ! ไอ้ปุกปุย...ยื่นมือไปให้มันไต่ขึ้นมา...แต่มันหายไปแล้วครับ โธ่! ก็เห็นมันในฝันแท้ๆ นี่นา

ขยับจะลุกขึ้นแต่ชะงัก...เอ๊ะ! มันมาเข้าฝันทำไม? หรือเมื่อคืนลืมให้อาหาร

ทันใดนั้น ผมเสียววูบไปถึงหัวใจ สลัดผ้าห่มเผ่นผลุงลงจากเตียง...วิ่งลงบันไดมาที่ตู้เย็น...คุณพระช่วย! เมื่อวานมันลอกคราบ...ผมลืมสนิทไปได้ยังไงเนี่ย?

รีบเปิดกล่องมือไม้สั่น...ไอ้ปุกปุยฟุบนิ่งอยู่ที่มุมกล่อง ท้องถูกกัดพรุนจนเป็นรูลึก...จิ้งหรีด 4-5 ตัวนั้นราวกับจะโตเบ้งขึ้นผิดตา แว่วเสียงจี๊ดจ๊าดตามเคย...แต่ไม่ใช่ร่ำร้องเพราะหวาดกลัวอีกแล้ว นอกจากจะหัวเราะครื้นเครงสมใจเคียดแค้นของพวกมัน!


ข้อมูลจาก  http://www.palungjit.com/board/showthread.php?t=60465
คอลัมน์ ขนหัวลุก ใบหนาด

 

Copyright © 2016 khonkaenguru.com  Tel:080-4155962